poniedziałek, 5 października 2026

Wnuk miał wypadek, Syn przebiegł maraton, a ja byłam na koncercie...


 

Dawno temu bardzo spodobał mi się tytuł:

 "Piotrek zgubił dziadka oko, a Jasiek chce dożyć spokojnej starości"

Nosiła go książka dla dzieci, napisana przez Lucynę Legut oraz zrealizowany na  podstawie książki  film z udziałem min. Anny Seniuk.

Tytuł intrygujący i w pewnym sensie streszczający całość.

W piątek napisałam tekst o październiku,  nie biorąc pod uwagę tego, że  on się dopiero zaczyna!

Nie odpukałam w niemalowane!

Nie splunęłam przez lewe ramię.

Wywołałam wilka z lasu. 

Nie jestem przesądna! Ale odpukuję. Często.

Piździernik się rozpiździł  i miniony weekend nafaszerował zdarzeniami.

Wnuk się położył.

Syn pobiegł. Przebiegł 42 kilometry. Z kawałkiem.

Przykuta do aplikacji Garmin Connect śledziłam czerwoną kropkę na trasie poznańskiego maratonu. Biegł prawie 5 godzin. Bez kwadransa.

Dobiegł. Ostatnie metry doszedł. Jak wielu innych, jeden nawet w samych skarpetkach. 

Na mecie rozdawali medale. 

Wnuczka pozostawiona pod opieką Superdziadków  "pobiegła" po własny medal w śremskim Biegu bez barier.

 

( https://www.facebook.com/watch/?v=1119590841006798)

 

Słodka Mała Kopa obchodziła 54-te urodziny. W ogrodzie jesiennym, z tortem. 

Córka się martwiła. 

Plany różne  stawały dęba.

Ja się martwiłam o Wnuka, o Córkę i o Zięcia. (O obu)

Kot Miśka rzygała, jak kot. 

Głowa mnie bolała co rano. 

Córka powiedziała, że powinnam medytować.

Poszłam do kościoła. Na koncert organowy.

Przez całe preludium Bacha wracały mi myśli o moich bliskich. Tych cierpiących, martwiących się, obolałych.

Na koniec zabrzmiał Ferenc Liszt. I poczułam nareszcie to, po co chodzę na koncerty. Absolutne oderwanie od rzeczywistości, jakbym kąpała się w muzyce.

Prowadząca koncert, ciągle ta sama, opowiadająca o muzyce z  ciągle tą sama pasją, Aleksandra Bęben, zapowiedziała, że utwór jest długi.

 

"Fantazja i fuga na temat chorału „Ad nos, ad salutarem undam” S.259 Franciszka Liszta to monumentalny utwór na organy, skomponowany zimą 1850 roku. [1]

Kompozycja należy do najtrudniejszych, najdłuższych i najbardziej imponujących dzieł w literaturze organowej XIX wieku. Łączy w sobie formę fantazji, adagia i potężnej fugi, wykazując głęboki dramatyzm i symfoniczny rozmach."

 

Kiedy się ocknęłam  z tego organowego transu, było już 30 minut później.

Z góry, wśród wielkich braw, zeszła młoda, szczupła i drobna kobieta. Dziewczyna właściwie. Kłaniała się skromnie.

Nie mam pojęcia, jak ktoś tak delikatny potrafi okiełznać organy i wydobyć z nich coś tak potężnego.

Październik dopiero wystartował. 

Odpukuję. Spluwam. Mogę nawet czerwoną wstążeczkę  od uroków zawiązać. Niech nie dzieje się już nic bardziej stresującego. 

Nie jestem przesądna.

Ale lepiej nie wypowiadać w złą godzinę. 

P.S. 

Sąd odrzucił wniosek o umorzenie postępowania sanacyjnego w sprawie budowy bloków na Tuwima - nie ogarniam do końca sensu, ale podobno to powód do uciechy. 

Uf! 

piątek, 2 października 2026

Pa, ździernik.

Powinien się nazywać Pa!Wrzesień. Albo chociaż Powrzesień.

Kto wie, co to są do licha paździerze? 

Ja niby wiem, ale takiej definicji i tak bym nie wymyśliła:

 "paździerze to zdrewniałe części łodyg roślin włóknistych (głównie lnu lub konopi), które odpadają podczas ich międlenia i trzepania, czyli oddzielania włókna."

Międlenie to i trzepanie odbywało się drzewiej właśnie w tej porze roku - i urodził się październik. Słowo służące w innych językach cywilizowanych do opluwania się.

Swoją drogą,  przeważające tam octobry, octubry i oktjabry też nijak się mają do realiów, gdyż jak wiadomo w kalendarzu gregoriańskim jest to miesiąc dziesiąty! 

Bardzo ładnie wywinęli się z tego nazewnictwa Czesi - ich říjen oznacza okres godowy jeleni, które oczywiście wtedy ryczą.

A u Chorwatów, ciekawostka, dziesiąty miesiąc, to listopad. No i uniknęli łamania języka.

Czego to się człowiek nie dowie, przy okazji pisania bloga! 

Ale  miało być nie  o tym.

To znaczy o październiku, ale nie o etymologii.

Nie znam żadnego przysłowia o październiku, co by się fajnie rymowało, więc wymyślam:

W październiku dat bez liku! 

Ano właśnie. Bogaty ten miesiąc  w naszych rodzinach w rocznice, uroczystości  i inne "ku pamięci" wydarzenia.

Najsłodsze dziecko mojego osiemnastoletniego życia - Mała Kopa Agunia, zaczyna ten maraton. Potem rodziła  się Ania. I Maciek. Bożenka i jej wnuczka Zuzanka. Sabinka 15-tego, a Marcel 20-tego. I Tadeusz. Po nim Wiesia Seweryna.  A także Łukasz Cytryna.

Dzień po dniu imieniny Sabinki i Tadzia.

Urszule i Jadwigi zbierają życzenia, a znałam tych Ulek i Jadziek sporo. 

Świętują nauczyciele. Kiedyś też żołnierze.

1-szego października rozpoczynaliśmy przez lata rok akademicki. Tradycja trwa. 

No i śluby. W roku 1936, w 1946, po długiej przerwie w 1971.

I, niedawno całkiem, w 2024. 

Jest też data najsmutniejsza.  Pamiętam, to było w sobotę...

Ile jeszcze październik może pomieścić? 

Rzut oka w rok 1980.

A  23-go października 1971 roku, w sobotę,  był duży wiatr. 

Może to był wiatr historii?