Tak śpiewali.
O trzynastym stycznia nie słyszałam piosenek.
Wczoraj był trzynasty stycznia, wiosny ni śladu. Za to MPK zafundował pasażerom kołomyję komunikacyjną.
Trzy grupy seniorek podążały z trzech stron miasta, główkując, przesiadając się, wymieniając nerwowe zapytania i fałszywe wieści. Pytając, błądząc, drepcząc i ślizgając się po niesprzątniętych grudach.
Jednakowoż dotarłyśmy na czas! Do czekających na nas dzieci w szkole specjalnej, imienia zasłużonego działacza opozycji.
Dzieci było dużo.
Śmiały się.
Konwersowały z Lalką Czerwoną i Lalką Niebieską.
Przestraszyły się Smoka Kwiatożera, na krótko, dopóki ich nie uspokoił zapewnieniem, że je tylko kwiatki.
Zachwyciły się Lalką Cudną.
Myśmy się też zachwyciły tą Szkołą. WSZYSTKIE nauczycielki (oraz nauczyciele) byli uśmiechnięci. Podobała im się nasza Dziwna Kraina, w której wszystko jest możliwe i wszyscy znajdują dla siebie miejsce.
Wszyscy też chcieli dostać "ciepłe i puchate" kulki, do miętoszenia w dłoni, do podrzucania, do pamiętania o fajnych babciach.
R. powiedziała do mnie:
-To był twój najlepszy występ, serio.
Wow! No, tego się po R. nie spodziewałam!
Na stopniach szkolnych schodów przyklejono różne napisy, komunikujące, że 1 minuta, to 60 sekund, a 60 minut, to jedna godzina. I jeszcze tam jakieś mądrości, a na koniec: "ładnie wyglądasz" i "dasz radę"
Dałyśmy radę! Znowu.
Trzynastego.
