czwartek, 19 listopada 2026

Wiek XXI

 


 Wczoraj wpadł mi w oczy taki tekst:

 

"Jestem w takim wieku, że dbanie o zdrowie stało się sportem ekstremalnym.
Jeśli zjem cukier, glukoza skacze w górę. 
Jeśli zjem sól, ciśnienie skacze w górę. 
Jeśli zobaczę cenę leków, obie wartości skaczą w górę.
Jeśli piję wodę, co pięć minut ląduję w łazience. 
Jeśli nie piję, wysycham na wiór. J
Już myślę o postawieniu telewizora w łazience i uznaniu jej za salon.
Jeśli jem, tyję. 
Jeśli nie jem, słabnę. 
Jeśli jem tylko sałatkę, robię się smutna. A jak jestem smutna, to jem.
Lekarz kazał mi słuchać swojego ciała.
Posłuchałam: same narzekania. Wygląda jak zebranie wspólnoty mieszkaniowej.
Jeśli ćwiczę, następnego dnia potrzebuję pomocy, żeby usiąść. 
Jeśli nie ćwiczę, potrzebuję pomocy, żeby wstać. 
Płacę za siłownię, żeby odkryć, w jaki sposób wolę cierpieć.
Jeśli śpię za dużo, bolą mnie plecy. 
Jeśli śpię za mało, zmieniam się w zombie. 
Jeśli śpię w złej pozycji, przez trzy dni patrzę tylko w lewo.
Zresztą, odkryłam, że można się zranić podczas snu. 
Kiedyś musiałam spaść z roweru. Dziś wystarczy wybrać złą poduszkę.
Jeśli piję kawę, nie śpię. 
Jeśli nie piję, nie działam. 
Mój organizm jest jak stary samochód: długo odpala i jak już ruszy, nikt nie wie, co powoduje ten hałas.
Rano już się nie budzę … Ja zmartwychwstaję. 
Najpierw otwieram oczy, potem sprawdzam, które części ciała przyszły ze mną. Siadam na brzegu łóżka i czekam, aż system rozpozna kolana.
A pamięć? Jest świetna! Tylko nie pamiętam, gdzie ją zostawiłam.
Innego dnia weszłam do pokoju i zapomniałam, co miałam zrobić. 
Wróciłam, żeby sobie przypomnieć, i zapomniałam, skąd przyszłam. 
Skoro już stałam, poszłam do łazienki.
Ale trzeba brać życie na luzie. 
Siedzieć samemu i nie rozmawiać nie służy zdrowiu.
Powiedziałam to mikrofalówce i tosterowi, podczas gdy piliśmy kawę. Oboje się zgodzili. Toster nawet się wzruszył i wyskoczył z chlebem.
Z pralką już nie rozmawiam: ona wszystko przekręca, a potem kręci się w kółko przy tym samym temacie.
Lodówka jest chłodna, ale przyznaję, że to jedyna, która zapala się na mój widok.
Żelazko jest zbyt porywcze. 
Piekarnik też. 
A odkurzacz pojawia się tylko po to, żeby wyssać mi energię.
Mój najlepszy przyjaciel teraz, to kanapa. Przyjmuje mnie bez pytań. 
Problem w tym, że potem nie chce mnie puścić.
Więc śmiejmy się, póki jeszcze pamiętamy żart!
A teraz kończę, bo wstałam, żeby coś zrobić.
Jeśli ktoś wie, co to było, dajcie znać"
 
Tekst krąży po internecie i nikt nie wie, kto jest jego autorką (autorem, autorami). 
Zbiera tysiące komentarzy typu: "to o mnie", "z ust mi wyjęłaś", "też tak mam", "witaj w klubie"... 
Wszyscy  z ochotą przybijają piątkę i szczerzą (często sztuczne) zęby.
Dopóki jeszcze pamiętamy, jak włączyć komputer, jest śmiesznie. 

Córka mnie często pyta: Jak się czujesz?
Cóż, nic dodać, nic ująć. 
 

2 komentarze:

PAPROCH pisze...

Piękny tekst :D
Piękne zdjęcie :D

mamuśka pisze...

Bo ja piękna jestem:)